LJÓÐ MÁNAÐARINS
RITLISTARHÓPUR KÓPAVOGS
1.okt. 2007
Eymsl 3
Í dag standa
fjöllin
óvenju þungt
á jarðböndum sínum
þau blána
æ síðan
heyrðum
óðinn um firð
og þrána
Höf.: Hrafn Andrés Harðarson
2. okt. 2007
STJARNA
krýpur hún nakin
hellir úr tveimur krukkum
tær streymir lækur
Ólöf Pétursdóttir
4. okt. 2007
9.
Fljúgðu fiðrildi, fljúgðu
sumarlangt.
Lengi man til gulra blóma
Að hausti fljúgum við
ei meir
ei meir.
Þórhallur Þórhallsson
5. - 6. okt.
Hamarinn
Helst ekki lengur við í hamrinum
er ekki huldumær að upplagi
of loftlaust fyrir minn smekk
Höf.: Anna Karin Júlíussen
7. okt. 2007
EINTAL
Í gegnum árin hef ég stundum sagt við sjálfan mig að sennilega verði ég að beita ýmsum ráðum í spjalli
við þann innri mann sem fær að fegra sig, því fullkomleikaáráttan
hún býr í okkur báðum.
Kristján Hreinsson
8. okt.
Arfur kynslóðanna
Fimir fingur
móta leir og stein
í fegurstu ker og skálar
skreytt flóknum
hefðbundnum mynstrum
sem fylgt hafa fjölskyldum
kersmiðanna
mann fram af manni
öld eftir öld
svipmót og handbragð
kersmiðanna
bera arf feðra sinna
við lesum sögu
kynslóðanna
í verkum þeirra.
Kristjana Emilía Guðmundsdóttir
9. okt. 2007
Á LEIÐINNI
Þegar þú veltir því fyrir þér að það
kemur að því að þú munir deyja þá
finnur þú fyrir einmannakennd, eins
og þú hafir misst ástvin. Hugsunin
ein bindur þig í báða skó og setur
þér leikreglur sem þú reiknaðir
ekki með. Þessi ástvinur þinn sem
þú glatar þegar þú hugleiðir dauðann,
er fortíðin sem þú þóttist þekkja.
Í ljósi þess sem þú ímyndar þér
verður lífið vísindaleg úttekt á
fagurfræðilegri rökhyggju, draumur
um bjarta fortíð.
Þó að allt taki enda í beinu framhaldi
af því sem á undan er gengið þá aukast
líkurnar á því að nútíðin haldi
velli í framtíðinni. Þó að
lausbeisl-aðar hvatir reynist mér
ofvaxnar fyrirmyndir þá er ekki
þar með sagt að ég láti blekkjast í
viðureign minni við ógnir hugans og
baráttu minni fyrir betri sálarkjörum.
Þó að fjörfiskar í andhelgi minni
taki kipp og láti mig vakna af værum
blundi og vondum draumi þá get
ég ekki séð tilganginn með aðgerðum
mínum þegar ég kasta upp tíkalli
eða krónu til þess að fá úr því skorið
hvort það kemur nýr dagur eða ekki,
því dagurinn í dag er ókomin fortíð.
Kristján Hreinsson
11.okt. 2007
Haustkveðja
Kveðja mín er heit
um endurfund
að vori…
þangað til mun ég brenna
þér
heit saknaðarljóð
í svartan himininn
Hrafn Andrés Harðarson
12. okt. 2007
ÉG HELD
Ég held að fuglar elski ljóð, að þeir sjái sínar myndir í öllu sem ljóðrænt er. Þetta er það sem ég held.
Ég held að ef fuglar fengju að ráða þá myndu þeir vilja lifa á ljóðum einum saman, heitum, ljúfum ljóðum. Þetta er það sem ég held.
Ég bara held þetta og vissa mín er engin, ég veit lítið um fugla og minna um ljóð. En ég held samt sem áður að fuglar hljóti að elska ljóð án orða. Þetta er það sem ég held.
Ég held að hið fullkomna ljóð sé algjör þögn - vængir sem svífa. Þetta er það sem ég held.
Kristján Hreinsson
13. okt. 2007
ró
þreytan klæðir þig
tíminn fjarar
þú drekkur
ljósaskipti og þögnin breiðir sig yfir óþreyjufullar klukkustundir
bjallan gleymir
að hringja
þig
inn
Unnur Sólrún
13. okt. 2007
HORFT YFIR TJÖRNINA
Í gruggi synda gæsir tvær
og glaður steggur hylli nýtur
en klögumál og kærur fær
kúkurinn sem hjá þeim flýtur.
Kristján Hreinsson
14.10.2007
HOFGYÐJAN
launhelgar við hönd
mánasigð í pilsfaldi
milli svarts og hvíts
krýnd er hún sólu
granatepli og pálmar
bak við hásætið
tveggja heima sýn:
hún horfir út um gáttir
og bíður síns tíma
Ólöf Pétursdóttir
15.10.2007
Haustljóð
Köld er haustsins héla grá
hylur jörðu fína
hjörtun ungu heitast slá
í húmi bráljós skína.
Kristjana Emilía Guðmundsdóttir
17. okt. 2007
Sandhaugar í Bárðardal
Haugar af sandi
Sandhaugar –
Bárðardal.
Þaðan er Einar
og honum þykir
öll fjöll
aðeins sandur
og steinar!
Hrafn Andrés Harðarson
Hann stóð upp einsog hann væri að brjálast og hann gargaði orð sem fæstir heyrðu. Ég þekkti manninn og ég heyrði að hann talaði um ellefta boðorðið og hann sagði: -Þú skalt ekki drepa börn.
Hann settist á malbikaða götuna og muldraði fyrir munni sér nánast einsog í leiðslu: -Múrinn byrjaður að gliðna... ljósið virkar ekki... vararafstöðin ónýt en vitinn sjálfur er kennileiti sem hillingar draga langt útá haf... hann lagðist á hliðina... saddur lífdaga og rústir drauma endurnæra augu þeirra sem leita að skjólgóðri höfn... hinum er ljóst að hér var aldrei viti.
Nú gerði hann hlé á muldrinu, hann horfði dreyminn eftir götunni og byrjaði nýtt muldur einsog hann væri að þylja bæn: -Sjö rauðmagar í kös á hjólbörum... saklausir og ropandi hástöfum hver í kapp við annan, nánast taktfast... klukkan alveg að verða... þorpið lúið og kyrrðin sér að kvöldið nálgast... grásleppurnar eru fimm... bústnar og með útstæð augu... þykkar varir og uppgreidda kamba... sá sem á hjörtu rauðmaganna er í ljósri plastsvuntu... hann þræðir þessa útblásnu fiska uppá vír... þeir horfast í augu og kveðja.
Aftur tók hann sér pásu, hann ropaði og strauk yfir andlitið með höndum sem virtust þurrar einsog sandpappír, svo varð hann aftur æstur, leit í kringum sig og sagði með hræðslu í röddinni: -Naktir rauðmagarnir, nýkomnir úr sturtu... hættir að ropa... setjast til í volgu vatni... lifrin er soðin ein og sér... froðunni fleytt... lokið vaggar á barni velmegunar og grásleppurnar liggja úti... þær eiga eftir að fá að sóla sig lengi áður en þær fara í sturtu og í heita pottinn... vitandi að á þeim verður smjattað.
Nú hætti hann að muldra, þess í stað öskraði hann:
-Ljóð er þegar maður segir of mikið um of lítið eða of lítið um of mikið. Þú skalt ekki drepa börn með því að reisa múra um saklausar sálir!
Þegar hann lauk ræðunni sem ég einn heyrði, þá lagðist hann í götuna, lokaði hann augunum, þreifaði eftir drullupolli, jós saman vatni í lófana og skvetti því í andlitið. Svo byrjaði hann að hristast. Hann grét og endurtók í sífellu ellefta boðorðið.
Kristján Hreinsson
18. okt. 2007
ELLEFTA BOÐORÐIÐ
19. okt. 2007
Í EINUM GRÆNUM
Barnið skaust
inn í heiminn
Faðirinn skrapp úr vinnunni
að kíkja á drenginn
rétt sem snöggvast
Móðirin flýtti sér heim
til að hespa af
barnseignafríið
Henni var ekki til setunnar boðið
barninu varð að skutla
til dagmömmunnar
í leikskólann
í skólann þar sem námsefnið var
hraðsoðið ofan í nemendur
svo þeir mættu tileinka sér þekkinguna
(helst á ensku)
sem fyrst
Það lá á að mennta þessa þjóð
hjá hverri húsin
spruttu upp eins og gorkúlur
og blikkbeljur
tímguðust líkt og maurar.
Stöku manneskja
þjáðist þó af samviskubiti
og gróðursetti
í flýti tré
á hraðferð sinni um landið sem var
að fjúka burt vegna
seinagangs í vexti gróðurkápunnar
Brýna nauðsyn bar til að grípa
til skjótra aðgerða
ef ekki ætti illa að fara
fyrir landinu
fyrir þjóðinni
já! fyrir þeim ófæddu
sem erfa skyldu öll herlegheitin
- eitt augnablik
Elín Ebba Gunnarsdóttir
28. okt.
FLÓABARDAGI HINN SÍÐARI
Enn eru föl hlutabréf
í sólarlagi Dags
fyrir marg-malbikuð hjörtu –
flognar eru með sínum svörtu
fjöðrum léttfiðraðar
mörgæsir útnorðurs. Veraldarvefur
landans á vit annarra Árnasafna.
Er þá öllu lokið- tjaldið fallið
og sviðið autt? Yfirgefið
eða lifnar á ný glóð
í ösku? Leynist eldur?
Enginn krefst lengur svars –
og þó eru skáldin ekki þögnuð
en skara eld
geld? að flatbökum. Til sölu:
Handfylli af leir.
Síðasta atómskáldið sprungið
á gamlárskveldi geimaldar.
Geimurinn allur
ein allsherjar hollívúdd.
Þjóðir sitja á sátts höfði
yfir brauði og leikjum
í bláskímu
gat-óm-stöðva,
sem auglýsa föl
hlutabréf
í júgur-vís-undra-sjón.
Ei er von á Nætingeil neinni.
Sýnin er best í beinni.
Hrafn Andrés Harðarson
| ||||||
Ef þú vilt segja eitthvað um ljóð dagsins, þá geturðu skrifað það í gestabókina hér undir.
29. okt.
Helíum à la Borges
skíta birnir í skógi?
rýta gíraffar?
hrópa fiðrildi mjög hátt?
háleit háfleyg dýr
--
Ólöf Pétursdóttir
30.okt.
Tónninn
þessi tónn
sem kemur utan af sléttunni
gárar hlustirnar
eins og vatnsborð
kallast á við djúp minninganna
um fyrri líf
Anna Karin Júlíussen
31. okt.
Haust´68
saltur ilmur
Fossvogsins
snerti andlit
er símalínur sungu
víraðan söng
og gripu
skræpóttan flugdrekann
sem við létum
flögra eins og fiðrildi
Eyþór Rafn Gissurarson
3. nóv.
GLEYMD AUGNABLIK
Föl ljósmynd minninganna hvíslar viskubrotum og sefandi hugboð taka þátt í ljúfum vangaveltum gærdagsins. Sumir vaða útí viðskipti með græðgi að leiðarljósi og enda sem tómhugar á villigötum. Aðrir lifa augnablikin og hagnast á brosi sólar og tárum skýja - eru ljótar myndir með fagra ramma.
Við förum flest með heilum hug út í daginn til að vera með í loftkastalahönnun, gerumst verktakar á launum réttlætis og jafnvel saklaus fórnarlömb staðreynda, lærisveinar umburðarlyndis, stundum með sektarkennd, oftast trúuð á sannfæringuna.
Myndin í huganum er skýr, ramminn er á sínum stað og er eins heilsteyprur og hann var fyrst þegar við sáum hann. Og þótt myndin sjálf sé að mestu glötuð þá stendur hún fyrir sínu þar sem hún prýðir nýjan vegg í gömlu húsi.
Kristján Hreinsson
5. nóv.
Við gluggann
Hjartalæknirinn sagði
að það væri gluggi til hjartans
undir vinstra brjóstinu
Núna sit ég við gluggann
og horfi á snjóflyksurnar dansa
Hugsa um orðin
og þá sem eru farnir
Ástin ein eftir
og örfá aukaslög heyrast
í gömlu hjarta
Anna S. Björnsdóttir
6. nóv.
Hækur:
Dómurinn
vegamót - og sjá
af himni engill kallar
leggðu við hlustir
hvort viltu fljóta
áfram að feigðarósi
eða vakna upp?
þitt er að dæma
stígðu skrefið tafarlaust
málið lagt í dóm
--
Ólöf Pétursdóttir
11. nóv.
TANNHJÓL TÍMANS
tungl og sól á víxl
skiptast á skin og skúrir
undir regnboga
--
Ólöf Pétursdóttir
12. nóv.
CASA BLANKÓ
Hann:
Ef ég fyndi iljarnar myndi ég ganga á þeim fram.
En þær týndust til fóta.
Hún:
Ertu ennþá timbraður Jóhann?
Hann:
Ástin eins og afgangar frá í gær. Þurrir og harðir undir tönn, en við
verðum samt að gera okkur þá að góðu svona skítblönk.
Hún:
Ertu SVONA timbraður Jóhann?
Hann:
Þegar mjóróma sígarrettureykurinn hefur breyst í barabískar slæður
ætla ég að fá mér smók.
Verst að maður reykir ekki.
Hún:
Ertu ennþá fullur Jóhann?
Hann:
Veinin í borðtuskunni skerandi eins og hvítur sykur við hörundið.
En við eigum bara þessa einu.
Hún:
Viltu kannski afréttara Jóhann?
Hann:
Þú hefur aldrei skilið skáldskap.
Elín Ebba Gunnarsdóttir
14. nóv.
VÍKINGABLÓÐ
Þegar ég heyri talað um langafa sem sigldi yfir ísbrynjaða heiði með fjölskylduna og allt sitt hafurtask á opnum báti og þegar ég heyri talað um ömmu sem orti ljóð sem moldin gat ekki gleymt, börnin sem komu eitt af öðru, daga og nætur þegar amma sætti sig við allt sem að henni var rétt og þegar ég heyri talað um frænda og frænku sem dóu fyrir málstað lífsins án þess að efast um tilgang hinnar þrotlausu baráttu þá langar mig að heyra víkingablóðið suða fyrir eyrum einsog beljandi fljót sem ekkert fær stöðvað, heyra hamarshögg Þórs frá hásölum Þrúðvangs. Þá langar mig að finna ilm af brennandi birkikvisti, finna þef af fórnardýri sem Freyr einn mátti þiggja fyrir unnin og óunnin verk. Þá langar mig að sjá elda loga í háreistu hofi, sjá Óðinn útdeila lífi til alls sem dafna skal. Þá langar mig að finna uppruna minn, mína innri mynd, mitt andlega eðli, þá atvikaröð sem gerði mig að því sem ég er.
Kristján Hreinsson
15. nóv.
TANNHJÓL TÍMANS
tungl og sól á víxl
skiptast á skin og skúrir
undir regnboga
Ólöf Pétursdóttir
17.nóv.
vor um haust
sæll vertu ókunnugur
með þessi augu
af hverju drekkur þú
ekki vín ?
af hverju er tilfinningin
þegar ég lít
í augu þín
einsog ég sjái
fyrstu sól heimsins
koma upp
og skína á mig ?
af hverju nötrar
minn innsti kjarni ?
mig langar allt
- og líka að flýja
anna karin júlíussen
19. nóv.
KROSSFERÐ Í STRÆTÓ
Vagninn stansaði með háværum krákuskræk. Ég var léttur á fæti og ég stökk upp tröppurnar, kastaði slatta af klinki í baukinn og kveðju á vagnstjórann. Ég reyndi að fela hugsanir mínar og rembdist við að láta mig hverfa.
-Það vantar sjötíu krónur, öskraði vagnstjórinn. Í speglinum sá hann hvernig ég rogaðist inn vagninn á móti umferðinni, berandi þungan kross. Þyrnikóróna augna hans var svo stingandi að hún gerði göt í eyru mín, skreytti ennið mitt litlum perlum og eyddi öllum kröftum.
Ég fylltist nýju stolti strax á þriðju stoppistöð þegar ég reis uppúr sæti mínu, gekk út ásamt öðru fólki og settist á uppgerðan bekk í orðfrægu skýli. Vagnstjórinn varð verulega hissa.
Kristján Hreinsson
19. nóv.
Áfengi
Á fjöllum
ölvast
af stór
fengi
trölla-
gins.
Hrafn Andrés Harðarson
21. nóv.
MINNI GULLFISKA
Ræsið var svo fullkomið að úr því streymdi allt og ufsarnir voru svo margir að þeir gerðu okkur kleift að húkka þá á nakta öngla. Þeir fengu alltaf eitthvað nýtt: fiskibollur, baunir, fiskbúðing og blandað grænmeti, jafnvel súrsaðar gúrkur. Þeir fengu að lifa í gær og þeir fá að deyja í dag. Þeir eru dýrmætari en gullfiskar, þeir fá allt sem þeir vilja og meira til. Hjá þeim er dýrðin ótrúlega fögur og fiskvinnsluhúsið ofanvið fjörukambinn er einsog almáttugur Guð sem gefur og tekur.
Við fjöruborðið mega allir ropa, bora í nefið, æla, prumpa, slafra, reka útúr sér tungu og slefa. Og þar er nauðsynlegt að fara í óreglulega röð, pissa í sjóinn og öskra: -Góð veiði, góð veiði, góð veiði! Aldrei má gleyma að gefa fyrsta marhnútnum líf en fyrst þarf að hrækja uppí hann og hvísla oní kjaftinn: -Snúðu nú aftur og færðu okkur marga fiska, fúli kjaftur. Sá sem ekki er nógu mikill dóni við fjöruborðið, fær ekki að vera með. Dagurinn getur án hans verið.
Einn marhnútur, fjórir kolar og átta ufsatittir fara saman í stóran strigapoka. Stöngin fer á öxlina og um hugann synda gullfiskar á meðan glitrandi dropar hoppa uppúr þreyttum stígvélum.
Kristján Hreinsson
22. nóv.
FYLGIHNÖTTUR
veður í skýjum
ýmist fullt hálft eða nýtt
speglar sig spegill
hefur upp hafið
kippir í sálir okkar
kvikt himnasilfur
Ólöf Pétursdóttir
3. nóv.
KVENNRÉTTINDASONNETTAN
Hún Emma Davíðs fann hve fólk var kvíðið,
það fékkst vart til að stíga lífsins dans.
Hún framdi sjálfsvíg undir eldra stríðið,
og enn í dag það syrgir fjöldi manns.
Með jafnrétti hún heimsmynd hugðist skapa,
hún herradæmi sýndi mikinn kjark,
því hún var frú sem varla vildi tapa,
á veðreiðum hún loksins komst í mark.
Með kænskunni hún varð af vænu hnossi
sem vígreif menning hlaut í blóðugt fas.
Á reiðvelli hún kraup mót kóngsins hrossi,
þar kvenleg fegurð hennar laut í gras.
Á velli tímans kjarnakonur falla,
en karlrembur um sögur þeirra fjalla
Kristján Hreinsson
24. nóv.
Fíflar
Á
Fjall
dala
fífill
frænda
að
nafni
Jakob?
Hrafn Andrés Harðarson
25. nóv.
Eitthvað
Eitthvað var mér ekki rótt
eitt augnablik um miðja nótt.
Eitthvað sótti að mér þá
einhver vofa fór á stjá.
Úti lýstu ljós
upp langan göngustíg
og inn í draumsins ós
ég eflaust seinna flýg.
Svefninn reyndist mér um megn.
ég mændi út á vindsins regn
Ég svo heyrði ekki ögn
aðeins kyrrð og mikil þögn.
Eyþór Gissurarson
27. nóv.
Heim
Ég flýg um loftið
á rennilegum fáki
rýni niður gegnum
dúnmjúka skýhnoðra
þarna liggur þú
gamla gráa landið mitt
ég finn fögnuð
fylla hjartað
ég er komin heim
til þín fagra Ísland.
Emilía Guðmunds
28. nóv.
Varalitur
Feimin
lágsækin
litar sig
til vara
gulu,
bústin
Hófsól
Hrafn Andrés Harðarson
30. nóv.
Myllan
ökum tvö um nótt
rammvillt í dimmum skógi
hvað gerum við nú ?
ljóskeilan fellur
á hvítkalkaðan vegg - sjá :
viðerum komin !
gamla myllan – já
skreytt mislitum ljósunum :
leiðarlok okkar.
anna karin júlíussen